Het open Belgisch Kampioenschap Field te Merksplas

Net zoals vorig jaar ging het kampioenschap door te Merksplas. Met het weer nog fris in het geheugen van vorig jaar, wisten we dat we extra ons best moesten doen op zaterdag. De voorspellingen van dit jaar zouden ongeveer dezelfde zijn als toen, dus we waren verwittigd. Onze club was zeer goed vertegenwoordigd met maar liefst een 15-tal schutters en voorzien van hun nieuwe outfit. Al waren er een paar bij die hun kledij niet gevonden hadden in hun kast of dat deze nog in de wasmand lag. Zelfs onze voorzitter had zijn nieuwe broek ook niet gevonden en moest dan zijn oude padvindersbroek boven halen met zijn kapotte rits. De veiligheidsspeld die hij het jaar van tevoren gekregen had van een lief meisje had hij gelukkig nog steeds op zak zodanig dat hij er toch een beetje deftig voor kwam. (Dit zal ook wel te maken hebben met zijn prachtige zonnebril.) Voor Herlinda begon het weekend al met een pracht van een cadeau. Zij kreeg  een netje om kikkers te vangen. De toon was dus gezet om hier gans het weekend mee rond te lopen om een pracht van een exemplaar mee naar huis te kunnen nemen. Alhoewel ze er blijkbaar geen meer moest hebben, want die kikkers van Merksplas smaken blijkbaar naar kattenvoer. Nadat iedereen zijn spieren had los geschoten konden we beginnen aan het opgezette parcours gezet door de specialisten van Merksplas. Voor een paar onder ons, mochten deze al beginnen aan de zo bekende bunny naar beneden. Al hadden zij blijkbaar dit jaar de hulp ingeroepen van Bob de Bouwer(Nico), want deze had zowaar een heel platform in de bomen getimmerd samen met kabouter klus (Mark). Als je dan nog samen mag staan met boer Charel in hoogst eigen persoon tijdens de schieting, kan je niks meer overkomen, hadden wij gedacht! Als je aan een onbekende doel komt en je zet je vizier al terwijl de anderen zelfs nog staan te raden of het een grote of een kleine is, dan klopt er iets niet. Boer Charel trekt vol zelf vertrouwen zijn boog aan, lost, en ziet zijn pijl vanonder nog net in het doel belandden. Slecht geschoten zegt hij. Zijn 2^de vliegt wel netjes bij zijn eerste, waarna hij, toch aan zijn vizier gedraaid te hebben, nog een 4 schiet. Na al de punten opgeschreven te hebben en de pijlen getrokken, begint boer Charel te vloeken want hij had deze paaltjes gezet en kabouter klus had deze nadien nog gaan verzetten. Dus ook ons weekend was ingezet na een uur en we konden beter ons eigen gedacht volgen. Sommigen onder ons die niet meeschoten maar meegingen om foto’s te schieten  en anderen om de koffiekoeken en sandwiches op te eten die ze zelf hadden mee genomen, moest af en toe wel eens verteld worden dat het niet de bedoeling was om ‘in’ de schietlijn te gaan zitten( hé Peggy en Jeanine). Waar iedereen het wel over eens was, was dat het verschrikkelijk warm was en die plassen je uitnodigen om een flinke duik te nemen in het water. Er was er zelfs eentje bij die dan maar pardoes zijn pijl via het staketsel(gebouwd door Bob, Klus en boer Charel) in de vijver schoot om toch maar te kunnen genieten van ‘t water. De zaterdag werd afgesloten met geweldig weer en onze voorzitter die zonder veiligheidsspeld en kapotte zonnebril toch nog goed voor de dag kwam. Er werden door onze leden nog knappe resultaten genoteerd die dus na een rustige avond op hun beide oren konden slapen.

Zondag morgen was voor een paar van onze leden een zenuwachtige tijd aangebroken, want onze ondervoorzitter en Peggy wonen dan wel dichtbij maar de afroeping van de peletons was al reeds begonnen en deze waren er nog steeds niet. Onze voorzitter had zijn mobieltje niet bij de hand, want was deze vergeten de avond van tevoren, dus kon er niet gebeld worden. Maar Peggy en Dirk hadden alles ingecalculeerd en waren tijdig daar om ineens met boer Charel , Jan, Jeanine en Guido naar hun doel te vertrekken. Na een paar uur kreeg Dirk een verassend telefoontje.(Oei die zijn ni toegestaan zeker op een Field wedstrijd…..:-)  ) Het ongelooflijke nieuws van zijn jongste zus, dat zij bevallen is van een kleine fijne dochter. Het nieuwe kleine wonder luistert naar de naam Bo en is 45 cm klein en weegt 2.350 kg. Vanaf toen ben ik begonnen zonder klicker te schieten en is het beginnen beteren, maar het kalf was al lang verdronken. Het mooie was dan nog dat ik een half uur later nog het geluk heb gehad, om de mooie ooievaar te mogen bewonderen die nog ff kwam overvliegen. Het leven kan toch mooi zijn hé!!!!  Na een paar kleine regenbuien en wat wind kwamen de meeste toch met een grote voldoening uit het veld. Na de prijsuitreiking mogen we toch weer met opgeheven hoofd en een gekrolde neus zeggen:” De mannen en vrouwen en de jeugd van SSW hebben dit jaar ook weer een geweldig Kampioenschap geschoten.” Merci allemaal.

Groetjes van een bescheiden maar fiere Nonkel en Tante.