Fotoboek Altenkirchen 2010

Mit die SS aus Wuustwezel nach Deutschland !  Allemaal beestchens !! 

Toen enkele maandjes geleden onze Obersturmvorsitzenden Herrn Gert Denies contact opnam met unsere Deutschen Field Freunden aus Altenkirchen, was er meteen een kliekje dol-enthousiaste Wezelse fieldschutters  bereid om hun kennis en kunnen in een straffe up en down field in het Westerwald  te gaan uittesten.  Het begrip “verlengd-ons-heer-hemelvaart-weekend”  zal na deze ervaring bij de meesten van ons een totaal andere betekenis gekregen hebben.  Waarom ?   

Beginnen bij het begin is meestal een goed idee.  Vrijdag vanaf 16 u werden we verwacht in eine ganz tolle Ferienwohnung aan een oude watermolen in Stein-Wingert.  Gemiddeld hebben we daar zo ‘n kleine 300km voor gereden.  Niet allemaal vanuit dezelfde vertrekplaats echter, want er werd duchtig gecombineerd.   Zo bezocht onze Obersturmvorsitzenden Herrn Gert Denies  samen met Weibchen Lindsey en Welpje Lizanne onderweg eerst  die schöne Stadt Aken.  Zij kwamen als eersten aan en arrangeerden meteen ook de kamerindeling in de knusse vakantiewoning met 7 bedden, 2 keukens,  2 sanitaire gelegenheden en gezellige zithoek.  Ikzelf vertrok vanuit Playa San Leonardo en reed  4 uur  in mijn logge 4x4 pick-up op mijn dooie gemakje naar de afspraakplaats.  Ogen kwam ik te kort om alle details van deze Idyllische plek in mij op te nemen.  Dezelfde reactie ook van Jefke en Linda  -alias the godfather and godmother of Bowtech - die een kwartiertje later met hun mobilhome arriveerden vanuit het Franse Longwy.   Bij wijze van opwarmertje waren ze daar al een fieldje  gaan schieten die hen een gigantische  ambachtelijke sosies als prijs in natura had opgeleverd.  Die sosies zou later beste maatjes worden met Jens!  Onafscheidelijke vrienden !  Ze hadden dan ook veel met elkaar gemeen.  Inderdaad, de heren Aerts en co-piloot Peggy waren ook van de partij.  Uit goede gewoonte bolde hun bulderende bolide als laatste de parking op.  Zeker weer file gehad onderweg ??  Neen, toch niet.  Deze keer hadden ze geen aanvaardbaar excuus voor het te laat komen. 

De echte reden waarom de laatst genoemde SSW afdeling uit Beerse liever wat later komt dan de rest is ons  ondertussen wel duidelijk :  zij willen niet mee gaan winkelen !  Het was zo in Vertus, het was zo in Altenkirchen en de volgende keer zal het gegarandeerd weer zo zijn, let maar op!  Supermarkt-winkelen is de favoriete avondactiviteit van de rest van de kliek, want er moet stevig ontbeten kunnen worden op zo’n vermoeiend field weekend.  In de supermarkt kent iedereen ook zijn natuurlijke plaats.  De foto’s spreken voor zich : happy Jefke aan de dessertfrigo.  De vrouwen met het winkelwagentje aanschuiven voor de bestelling aan de kaastoog terwijl de echte mannen een gratis appelwijntje degusteren.  Het was wel even proppen om de aankopen samen met de passagiers in het nieuwe, veel te kleine wagentje van onze Uberszturmvorsitzenden Gert D. te krijgen.  Zelfs een volledig glazen sunroof kan daar niets aan verhelpen !   

De Kroatische vleesspecialiteiten waarmee we  ’s avonds in een verzorgd restaurantje onze buik meer dan vol  snoepten, hebben genoeg brandstof opgeleverd voor het zaterdagse fieldparcours.  Pola-pola (mijn menu-keuze) was gelukkig niet de naam van de bomma die in de keuken meewerkte, maar bleek Kroatisch voor 50%-50% : half vlees – half gehaktrolletjes.  LEKKER !!!   Het ondefinieerbare mini-schnapske dat we bij de afrekening gepresenteerd kregen, bracht bijna-levensbeëindigende herinneringen aan een sake avontuurtje van onze Obersturmvorsitzenden Herrn Gert D… 

Terug in ons molenverblijf werd het ’s avonds nog een gezellige boel met een happie,  een drankie, gebed en meditatie…  Omstreeks middernacht allemaal bed in na elkaar eerst nog te hebben gewaarschuwd voor mogelijks nocturne snurk-, blaas-, fluit- en hard-op-droom-geluiden.  Gelukkig sliepen Jefke en Linda in de eigen mobilhome, want de ervaring leert dat het meeste nachtlawaai  telkens weer daar vandaan komt…    En neen, dat klein vogeltje dat steeds meereist  kan NOOIT ZOVEEL  DECIBELS produceren zoals het jolige koppel steeds beweert! 

SLAAPWEL.  GOEIEMORREGEEEEEE !! 

De omelet-met-spek bakkers Dirk en Jefke nemen hun taak ernstig.  De overvolle ontbijttafel doet ons goed na zo’n gezonde nachtrust.  Iedereen speculeert druk met volle mond over wat er ons misschien allemaal te wachten staat op het parcours.  Behalve Peggy die heel het gebeuren muisstil en glimlachend over zich heen laat komen.   Voor het eerst wordt ook een bruin-grijs-rood-blauwe vlek opgemerkt bij Stef op een zeer eigenaardige plaats in zijn hals.  Vreemd.  Stond die er gisteren al ?  Is het uitslag ?  Een allergietje misschien ?  Vampieren op bezoek gehad in de kamer ?  Met de stofzuiger gespeeld ?  Ook na een doorgedreven folterondervraging van onze Obersturmvorsitzenden Herrn Gert D. en zijn assistenten komen we de waarheid niet te weten.  Heeft het misschien iets met Jefke te maken ?  Hij blijkt ook zo’n plek te hebben in zijn hals, maar bij hem loopt het bloed er nog uit.  “Joa, manne, ik heb moaine pukkel oope geschoore.”  Maak dat Linda maar wijs…  Zijn die twee vannacht tegen mekaar  “geslaapwandeld” ?

 INSTAPPEEEEEEE  !! 

10 minuutjes rijden brengt ons naar het fieldterrein… en wat voor één!  De routiniers beginnen te watertanden,  de relatief bleukens zitten met een volle pamper.  De mooi geüniformeerde SS uit Wuustwezel blijkt de enige afvaardiging uit Belgien.  Slechts een handvol Hollanders…het zal rustig blijven.  Voor de rest nogal wat schutters van de Deutsche Mannschaft die hier een kwalificatie komen schieten.

Waarom deze discipline hier  FIELD genoemd wordt, snap ik niet goed.  Men noemt de regio namelijk  het Zwitserland van het Westerwald en we merkten meteen waarom !  Het parcours in het woud laat ons steil naar onder en naar boven klauteren…niet gewoon.  De doelen stonden dan ook navenant.  80ger op 55 meter  dik 45° naar beneden;  bunny 20   zo knal opwaarts dat onze Obersturmvorsitzenden Herrn Gert D. dacht dat het doel loodrecht op hem kwam gevallen.  Gelukkig had “den Duits” ook iets geleerd van de SS uit Wuustwezel, want overal  stonden ELEVEN targets neergeplant.  Gelukkig maar, gezien de kramikkelige berggeit-achtige posities waarin pijlen getrokken moesten worden.  En over berggeiten gesproken… met nog enkele doelen te gaan op het gele parcours, hoorde ik in de verte de onmiskenbare schaterlach van Jefke en van Linda die hun rode parcours al doorlopen hadden.  De 3 Duitse schutters die gezegend waren met mijn florissante aanwezigheid keken mekaar vol ongeloof aan.  “Was ist das denn ? Hillarisch !!   Ich höre ein meckerende Steinbock und ein kackelendes  Waldhunchen !”  Ik heb hen toen met uitgebreide excuses en liters plaatsvervangende schaamte verteld dat zij net twee van mijn collega schutters  van de SS uit Wuustwezel hadden gehoord.  Toen werden ze  even stil… waarschijnlijk uit medelijden… 

En toch was het al bij al een geslaagde wedstrijd.  Zwaar parcours.  Iedereen moe maar voldaan klaar voor een warme douche en een verrassingsavondmaal door de eigenaar van ons molenhuis in elkaar geflanst.  Voorgerecht : zelfgebakken (aangebrand)  bruin brood met varkensvet.  Soep : lekker groentenbouillonnetje met pannekoekreepjes en knoedelballen.  Omdat Jens daar niet zo tuk op was heb ik zijn ballen mogen opeten.  Hij had naar eigen zeggen immers  genoeg aan zijn grote sosies .  De hoofdschotel, hoe kon het ook anders, SCHNITZELS met gegratineerde aardappelschijfjes und Salat.  Dit alles vakkundig door de Vlaamse eters weggespoeld met een authentiek Molenbiertje of appelsap met bubbels.  Dit laatste drankje werd door onze Obersturmvorzitsenden Herrn Gert D. uit eerder die dag opgedane  ervaring van harte aanbevolen voor het spoelen van de neusholtes.  Hij was namelijk wat dorstig geweest en had aan zo’n catering tentje in het bos een flesje appelsap gekocht.  Nietsvermoedend over de aanwezigheid van bubbels en in zijn gekende gulzigheid trachtte hij met fikse teugen het spul naar binnen te zwelgen.  En ja hoor, champagne-gewijs spoot het goedje door zijn neus.  In Nederland noemt men bubbels niet voor niets PRIK !  Deze anekdote slaan we best op in het mapje met het sake verhaal. 

Buikskes vol.  een tevreden chef-kok/moleneigenaar.  Tijd voor een nachtwandeling over de platte rotsen die als oversteekplaats over het aangrenzende stroompje dienst deden.  Wie valt er in ?  Wie niet?  Met hoeveel geraken we samen op één rotsje ?  Er worden heel wat nachtfoto’s heen en weer geflitst.  Snel terug binnen naar de zithoek om de avondkilte uit ons lijf te krijgen en wat filosofisch te worden : Stel dat je in een volgend leven mag terugkomen als een dier naar keuze…  Een arend  een leeuw, een vogel  zoals wel vaker wordt gehoord en dan plots onze Obersturmvorsitzenden Herrn Gert D. wiens grootste wens het is om als kakkerlak terug te keren… (cockroach in ’t Engels) of als pauw (peacock in ’t Engels).  Omdat hij niet kon beslissen vonden we ter plekke een nieuw beest uit : de peacockroach.  Linda hield het bij een wat brave kleurrijke fladdervlinder (over uitersten gesproken).  Ikzelf prefereer een terugkeer als  mannetjesinktvis.  Het heeft wat te maken met het paargedrag en het steeds weer opnieuw en groter aangroeien van het mannelijk lid dat ter bevruchting als projectiel naar het vrouwtje wordt geschoten.  Vandaar dat ik 2 jaar geleden heb besloten om te gaan boogschieten.  Een beetje oefening voor in het volgende leven kan nooit kwaad. 

Over inktvissen gesproken,  Oberpfennigmeister Herrn Rik Denies was er niet bij en we hebben zijn sappige moppen totaal niet gemist.  De appel valt immers niet ver van de boom.  Zoon Obersturmvorsitzeden Herrn Gert D.  heeft de taak van clubnar grandioos overgenomen.  Het mopje over de octopus die uit zijn aquarium viel en op de grond bleef vastkleven bracht ons terug naar het mysterie van de vlek in Stef’s nek…   Konden de zuignappen van octopustentakels soms de oorzaak zijn ? Er werd meteen gecontroleerd of hij meerdere vlekken op een rij had.  Dat was niet het geval. 

Overvallen door grote vaak kroop iedereen wat vroeger onder de veren.  Linda verlangde van mij de volgens haar beloofde kussen op haar buikske…  Ik geef toe dat ik daar ooit eens iets over gezegd heb, maar ze heeft dat volledig verkeerd begrepen !  Wij weten allemaal dat zij hobbymatig aan buikdansen doet.  Die buikspieren moeten dan ook extra gesoigneerd worden.  Warme buikspieren bewegen soepeler.  Daarom heb ik haar ooit eens het advies gegeven om net voor zo’n optreden gebruik te maken van een “WARM KUSSEN OP HAAR BUIKSKE”.  Hoe lang gaat ze mijn woorden nog verdraaien ?!  Alstublieft zeg ! 

SLAAPWEL… OPSTAAAAAAN !!

 Zondagmorgen een uurtje vroeger op dan zaterdag.  Aan tafel weer hetzelfde geleuter, weer dezelfde mensen, weer hetzelfde op ons bord.  Gelukkig had ik van thuis mijn eigen zakje instant cappucino bij en een bus slagroom voor wat welkome afwisseling.  Mede cappucino liefhebber Jens nam mijn aanbod gretig aan terwijl de rest van het gezelschap verkoos om gewoon van een saai kopje koffie te slurpen.  Hoe zou het vandaag aflopen ?  De zon die gisteren afwezig bleef, stond nu helemaal paraat !  

WEER INSTAPPEEEEEEE 

Weer 10 minuutjes rijden.  Weer in dezelfde wagens.  Weer naar dat fieldterrein stappen.  Bij aankomst bleek dat het inschieten net was beëindigd.  Net niet te laat dus voor de nieuwe doelindeling.  En dan het andere parcours op.  Zou het moeilijker zijn dan gisteren ?  Beide parcours waren aan elkaar gewaagd en het werd dus weer spannend extreem schieten. ZAAAAAALIG.  Zware verhalen over de verschillende doelen rolden vlot uit ieders mond.  De geüniformeerde SS schutters uit Wuustwezel zouden de geüniformeerde SS schutters uit Wuustwezel niet zijn als er ook vandaag niet duchtig werd gegrapt en gelachen.  Voor Linda volgend advies:  kom in een volgend leven zeker niet terug als steenezel !   Zo’n beest stoot zich immers nooit 2 keer aan dezelfde steen !  Linda daarentegen…  Enkele SSers uit Wuustwezel die anoniem wensen te blijven, staken  ook deze keer traditiegetrouw een zware steen in Linda’s rugzak.  Toen zij de draagtas flink over de schouder zwierde,  wankelde ze verbaasd als een volleerde dronken zeeman over het terrein.  De pientere godmother of Bowtech had gelukkig snel in’t snuitje wat er gaande was. 

De unanieme conclusie van alle geüniformeerde SS schutters uit Wuustwezel aan het eind van dit prachtige weekend ???  Volgend jaar opnieuw manne !!!  De kans is groot.  De moleneigenaar zag de mogelijke herkomst van dit hechte team volgend jaar alvast zitten.  Enkele  andere redenen om vaker dit soort van weekends te plannen zijn : onopgehelderde vlekkenmysteries oplossen;  het goedverborgen volumeknopje van Jens ontdekken en dat wat LAGER draaien;  het nog beter verborgen volumeknopje van het immer charmante stil-watertje-met-diepe-grond-naast-Dirk Peggy ontdekken en dat wat HOGER draaien;   te weten komen of Lindsey echt kan boogschieten(ze stond immers op de deelnemerslijst !) en zich kan ontpoppen tot flamenco danseres…  Indien ze daar in slaagt, dan zou het mij niet verbazen dat  onze Obersturmvorsitzenden Herrn Gert D. prompt verandert  in “El toreador de Wuustwezel” en dan krijgen we hem zeker zo ver om volgend jaar op zoek te gaan naar een field wedstrijd in VIVA ESPANJA !!!   OLÉ,  OLÉ,   SSW  !!! 

P.S.  Sorry dat het zo’n kort verslag is geworden.  Wil je meer weten ?  Ga dan volgende keer ook mee voor een volgende episode in de reeks “Met SSW op fieldtoernee” 

GRTS,                   

Luc met een C