Beste schutters

Hier een verslag van Jeanine over mijn ervaring als meeloopster op de field van Tongeren.

Zaterdag morgen vroeg uit bed. Na de nodige wasjes en plasjes vertrokken we eerst nog Charel en Ludo van Loon oppikken. Dan op weg naar Tongeren, langs lange autosnelwegen en kronkelende baantjes bereikten we onze bestemming. Daar wachte een goed vertegenwoordigd wezelteam, 12 schutters en een handjevol supporters en een ‘special gast’ met name Jefke de speelvogel van Jefke en Linda ons op.

Toen konden de schutters inschieten, om hun biceps en triceps op te warmen of om hun beste pijlen al te verschieten.

Dan werd iedereen in groepjes verdeeld. Ik kon met mijn 4 gasten vertrekken. Het begin was een groot fiasco, de bekende doelen stonden niet juist of er hingen verkeerde blazoenen op… het kalf was toen al verzopen. Na het wegwerken van de frustraties werd de draad, of beter gezegd de boog terug opgenomen en werd het parcours verder gezet.

Mijn groepje volgde me zeer goed, waar ik mijn stoeltje neerzette gingen zij schieten, tot er een achtervolgend groepje arriveerde en zei: ‘Hè, jullie waren toch niet voor ons?’. ik was van bordje 9 naar bordje 14 gegaan. Vergissen is menselijk zeker. Ik ben dan maar wijselijk achterop vertrokken.

Gert Denies had blijkbaar niet genoeg schrijfpapier bij en gebruikte dan maar zijn T-shirt. Hoe dat hij het toch weet te verzinnen, ’t zal vanzelf komen zeker?

Tijdens het heetst van de strijd, bij zo’n 27° is een klein groepje van het handjevol supporters vertrokken naar de stad om op het marktpleintje boven de fonteintjes naar wat verkoeling te zoeken. Kletsnat natuurlijk! Onze schutters hielden op tijd halt aan de kantine voor een fris drankje.

Zo liep de eerste dag bijna op zijn einde en vertrokken we niet helemaal tevreden maar toch vol goede moed voor de volgende dag naar huis. Ook de Rik en de Gert reden naar huis, maar jongens niets vergeten hoor, en zeker niet jullie BOOG!

Terwijl wij thuis onder de wol kropen waren er ook die ginder bleven slapen in hun mobiel huisje of hun TENT(je). Na eerst nog een gezamenlijk duuuvelke achterover te hebben gekapt gingen ook zij slapen. Na een heleboel gerits, gerits, gerits, gerits, van het open en dicht ritsen van de tentjes en het vieze geluid van iemand die te diep in het glas gekeken had vielen ook zij in slaap.

’s Morgens werden ze al vroeg gewekt, niet door de wekker, maar door de vriendelijke linkerburen, de ezels en de vriendelijke rechterburen, de honden en hanen. Maar toen ze de rits van hun tentje opendeden en de zomerstralen van de opkomende zon zagen was alles weer goed.

Ook ik en onze Jan moesten zondag ’s morgens heel heel vroeg uit ons bed, want ik moest de vogels nog eten en drinken geven. Om half 7 kwam onze taxi, de Ludo met de Charel ons ophalen. Wij op de achterbank en weg waren we. Maar nog geen 5 minuten later… wat was dat? Was dat een flits? 75 waar 70 mag… dat valt nog mee, maar toch maar op het gemakske verder.

Ze zeggen wel eens dat alle wegen naar Rome leiden, maar alle wegen leiden zeker naar Tongeren. Zaterdag morgen, zaterdag avond, zondag morgen,… telkens langs een andere weg gekomen en gegaan. We waren goed op tijd, net als alle andere clubleden met hun wagen en de bijkomende omwegen (Rik en Gert) of met hun alles op en eraan motor (Luc).

Mijn 4 gasten waren compleet en we vertrokken vandaag het veld in op het blauwe parcours. Het was een mooi en overzichtelijk parcours. Je kon gemakkelijk twee doelen verder met de verrekijker zien wat de voorgangers schoten of een doel terugkijken en roepen, ‘Ne goeie Leo!! Ik denk dat de meeste schutters beter geschoten hadden dan de dag voordien, en de meesten met evenveel pijlen naar huis vertrokken zijn als dat ze vertrokken waren.

10 van de 12 schutters van Wezel haalden dan ook nog een prijs. Sorry Rik en Erik, maar ne plezante dag hebben is evenveel waard als ne prijs zeker. Ons Peggy heeft dan ook nog is een Belgisch record geschoten. Proficiat aan alle schutters, goed gedaan!

Dan maar weer naar huis, wat denk je, weer over een andere weg natuurlijk. Peggy en Dirk gingen ook maar gauw vertrekken en een paar binnenwegen pakken want ze kwamen bij ons nog verjaardagstaart eten voor vader Jan. Maar in plaats van binnenwegentjes kwamen ze van de ene omleiding in de andere terecht… ze zaten bijna letterlijk op de weg naar Rome. Ze zijn uiteindelijk toch gearriveerd en de taart is opgeraakt.

Moe en voldaan zijn we gaan slapen, en ik droomde… van een varken met een lange snuit en het verhaaltje is uit.

Jeanine Pelckmans